วาเลนไทน์มันคือวันแห่งธุรกิจและการตลาดชัดๆ!!

ทำไมโลกเราต้องมีวันแบบนี้เพื่อให้คนที่ยังโสดอยู่ต้องรู้สึกถูกกีดกันออกจากวงสังคมด้วยนะ

 

เซ็งจัง!!

7 กันยายน 2548

02.30 น. ตัดสินใจเอางานใหม่ลงไปโพสในพันทิปอีกรอบนึง หวังว่าคงจะมีคอมเมนท์บ้างนะ

03.00 น. ยังไม่มี

03.30 น. กำลังรู้สึกสมเพชตัวเองเล็กๆว่าทำไมจะต้องมานั่งรีเฟรชกระทู้เพื่อดูว่ามีใครมาคอมเมนท์รึยังแบบนี้ด้วย

ยังไม่มี

03.35 น. ไม่มี ไปนอนดีกว่า เฮ่อ

ก่อนอนติดโนทไว้ให้วิทย์ช่วยปลุกตอนเช้าก่อน 8 โมงด้วย ไม่อยากโดดเรียนอีกแล้ว รู้สึกไม่ดีเลยช่วงหลังๆ แน่นอนว่าต้องตั้งมือถือปลุกเอาไว้ด้วยถึงรู้ว่ามันคงไม่ได้ผลหร๊อก

09.05 น . ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ดัง ส่วนวิทย์หายหัวไปเลย แน่นอนว่ามันสายไปแล้วสำหรับวิชาเรียนคาบแรก กดรับสายดูพบว่าเป็นอาเล็กโทรมานัดหาเวลาว่างไปทานข้าวด้วยกัน ซึ่งนัดกันไว้ว่าจะเป็นพรุ่งนี้ ที่ดีไปกว่านั้นคือจะให้เงินเดือนกินขนมไว้ด้วย(เยี่ยม)

แล้วจู่อาเล็กก็ถามเรื่องเรียนขึ้นมา ไอ้เราก็ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเองเลยว่าจะจบ 4 ปี หรือ 4ปีครึ่งก็ไม่รู้จะตอบยังไง ถ้ามันจบไม่ทัน 4 ปีขึ้นมาทุกคนจะว่ายังไงนะ เฮ่อ กลุ้มจัง เฮ่อ หิวด้วย เฮ่อ...อยากลงไปเปิดคอมดูว่ามีคอมเมนท์หรือเปล่า รู้สึกตัวเองเริ่มงี่เง่าขึ้นมาอีกรอบ ขระที่จะนอน แจนก็โทรมา

"พูห์ แกยังไม่ลงทะเบียนอีกเหรอ" เออ ลืมไปเลย

"ยังอ่ะ ทำไมรึ" เราก็ตอบไปแบบงัวเงียๆ

"ก็ถามดู รีบๆลงซะล่ะ เดี๋ยวจะไม่ทัน" ว่าแล้วก็วางไป

ดีใจจังที่อย่างน้อยก็ยังีมคนเป็นห่วงเป็นใย เกิดความรู้สึกอยากจะเรียนจบพร้อมๆกับทุกคนขึ้นมาอีกครั้ง เอาน่ะ ลองฟิตเป็นม้าตีนปลายดูอีกทีละกัน

09.45 น. พักนี้เริ่มได้สติขึ้นมาว่ากำลังใช้ชีวิตเหลวแหลกแบบสุดๆ แบบว่านอนดึกตื่นสายโดดเรยนเป็นว่าเล่น ไอ้งานที่จะทำให้พี่ตั้วก็คืบหน้าแบบหอยทากเลื้อยมาก น่าเบื่อตัวเองชะมัดเลย

จริงๆแล้วมีอยู่ช่วงนึงที่รู้สึกใช้ชีวิตได้เฟอร์เฟกสุดๆ ตื่นเช้า นอนเร็ว เล่นคอมน้อยๆ ไปวิ่งตอนเย็น มีงานทำ ฮู้วววว เป็นชีวิตในฝันที่เยี่ยมมาก แต่ตอนนี้กลับตรงกันข้ามเยอะๆ เริ่มรู้สึกไม่ดีกับไขมันที่ยื่นออกมาจากตัวเรื่อยๆ สงสัยจะต้องลดอาหารลง ไม่ก็นอนให้เร็วขึ้น เข้าเรียนให้ทัน โอยๆๆๆๆ บ้าจริงๆ

09.50 น. สายอีกแล้ว เฮ่อ วันนี้กางเกงที่ใส่ฟิตมาก แถมรู้สึกใกล้จะขาดแล้ว ทำให้ต้องเดินแบบกระยองกระแย่งตลอดเวลา น่าอายชะมัด

14.30 น. ฟ้าครึ้มเหมือนฝนจะตก รีบเดินไปเรียนวิชาศิลปะต่อ ที่ไหนได้อาจารย์ก็โดดสอนอีกแล้ว ให้ตายสิ ระหว่างที่กำลังคิดว่าจะทำยังไงต่อไปดี ไหม เพื่อนร่วมชั้นก็โผล่มา

"พูห์ อยู่นี่เอง ทุกคนเขารอเธออยู่นะ"

"เอ๋ ตกลงอาจารย์ยังสอนอยู่เหรอ"

"สอนแต่ไม่มา เอาเป็นว่าช่างเถอะ เอากล้องมาหรือเปล่าจะได้ทำไอ้งานกลุ่มสักที"

เออลืมไปเลย " ไม่ได้เอามาน่ะ แต่เดี๋ยวกลับไปเอาให้ก็ได้ ทุกคนอยู่ไหนล่ะ"

ไหมกวักมือเรียกทุกคนมารวมตัวกัน เป็นกระเทยสอง หญิงแท้อีกสอง ไม่มีคนรู้จักเลยสักคน ช่างมัน เราอธิบายงานที่จะทำให้ฟังว่าจะให้กระดาษทิชชู่ทำเป็นรูปหยากไย่แมงมุมแล้วทำเหมือนพวกเราเป็นเหยื่อโดนจับอยู่

14.56น. กำลังรู้สึกว่ามันไม่เหมือนหยากไย่ที่คิดเอาไว้ เอาวะ เห็นคนอ่นตั้งใจทำกันจัง กลัวจะออกมาไม่เหมือนที่ตั้งใจไว้น่ะสิ

15.30น. สมบูรณ์แบบ หลังจากหวั่นๆว่าฝนจะตกลงมาหรือเปล่า และโชคดีที่ไม่ค่อยมีใครผ่านไปผ่านมาจะได้ไม่ต้องอายมากตอนเก็กท่าเป็นเหยื่อแมงมุมกัน

ทุกคนตั้งใจทำงานดีมากจนเรารู้สึกสนุกตามไปด้วย ดีใจที่งานออกมาสมบูรณ์และยิ่งพอถ่ายภาพออกมาเป็นชิ้นงานก็ยิ่งดูดีเข้าไปใหญ่สมเป็นงานครีเอทอะไรก็ได้จากสิ่งของประจำวัน เราสั่งรูปทุกรูปที่ถ่ายไว้และก็ขอบคุณทุกคนมากที่มาช่วยกันทำงาน

เวลาทำงานศิลปะแบบนี้รู้สึกเพลิดเพลินใจดีจัง จริงอย่างที่เขาว่าว่าศิลปะช่วยเยียวยาจิตใจคนได้ น่าให้พวกนายกผู้บริหารมาทำอะไรแบบนี้ดูบ้างนะ คงน่าสนุกดี เผื่อจะได้มีไอเดียอะไรบรรเจิดกว่าที่เป็นตอนนี้บ้าง

20.00 น. อาเล็กโทรมาขอเลื่อนนัดเป็นวันอาทิตย์แทน เพราะจะพาไปทานหมูกระทะ(เยี่ยม!) ตกปากรับคำเรียบร้อยแล้วเพิ่งนึกขึ้นได้

วันอาทิตย์นัดดูละครเวทีไอ้ล้อไว้นี่หว่า ตอนแรกซื้อตั๋วมันไว้วันเสาร์แต่ว่าเพิ่งนึกได้ว่าตรงกับคอนเสิร์ต AF2 เลยขอเลื่อนไป ชิบแล้ว เอาไงดี

พักนี้รู้สึกคิวใช้ชีวิตเยอะมาก รู้สึกดีเล็กๆเหมือนว่าตัวเองเป็นคนสำคัญ ไหนดูสิ วันศุกร์ไปลงพื้นที่ วันเสาร์ทำงานเต็มวัน เย็นๆไปดูคอนเสิร์ต AFวันอาทิตย์ไปทำรายงานกลุ่มกับไหม ตอนเย็นไปทานข้าวกับอาเล็ก สงสัยต้องเลื่อนเป็นเย็นศุกร์แฮะ ติดงานด้วย แต่คงต้องแลกเวรกับจ๋าแทน ช่วยไม่ได้ ก็รับปากล้อไว้แล้วนี่นะ

02.00น. แวะไปดูคอมเมนท์งานที่ลงไป มีเพิ่มมาอีกกระจึ๋งนึง เริ่มทำใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว มองโลกในแง่ดีเข้าไว้ ฮึ่มๆ ใช่ซี๊ ชั้นมันไม่ใช่แมลงปีศาจนี่นา

อังคารที่ 6 กันยายน2548

22.00น. ไม่รู้ว่าเกิดอาเพธห่าเหวอะไร ร้านอินเตอร์เนททุกร้านถึงได้เนืองแน่นไปด้วยฝูงนักศึกษานั่งกันแออัดยัดเยียดราวสลัมบอมเบย์ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้มันมีรายงานที่จะต้องพิมพ์ส่งพร้อมกันทุกตัวหรือยังไง ถึงต้องมาแก่งแย่งเครื่องคอมไปใช้กันขนาดนี้ บ้าชะมัด

22.30 น. ในที่สุดก็หาที่เล่นไม่ได้ บ้าชะมัด อุตส่าห์แสกนตอนใหม่เตรียมเอาลงเรียบร้อยแล้ว ไม่ง้อก็ได้วะ ว่าแล้วก็ไปหาที่นั่งสงบๆนั่งวาดรูปแทนดีกว่า

03.30 น. ในที่สุดก็ลงตอนใหม่เสร็จจนได้ กว่าจะจัดการพิมพ์แก้ไขปรับขนาดรูปและบลาๆๆๆอีกมากมาย ใจนึงก็อยากจะเลิกๆทำไปเหมือนกันเพราะว่ามันก็ไม่ใช่กงการอะไรที่จะต้องมานั่งวาดอะไรที่ไม่ได้ผลตอบแทนแบบนี้ แต่เอาเถอะลงๆไปแล้ว ไปนอนดีกว่า หวังว่ามันคงมีคนมาอ่านและคอมเมนท์เยอะๆนะ หวังว่า...

08.30 น. ตั้งมือถือให้ปลุกเอาไว้ แต่ไม่ได้ผลเหมือนเคยเพราะเราลุกขึ้นมากดแล้วนอนต่อ

10.10 น. สายตามระเบียบ เออ ช่างมัน โดดไปอีกสักวันละกันวะ ว่าแล้วด้วยความเกรงใจเลยส่ง message ไปหาแจนให้ช่วยเซ็นชื่อแทนด้วย ถ้าไม่เกรงใจจะโทรไปแล้วนะเนี่ย แต่อาจารย์คงไม่พิศมัยเท่าไหร่ถ้ามีเสียงโทรศัพท์มือถือดังกลางห้องหรอก

11.00 น . หลังจากลงไปนั่งเล่นคอมแกร่วๆอยู่ในหอดูยอดคอมเมนท์การ์ตูนตอนใหม่ที่ลงเมื่อวาน(มีตั้ง 8 คอมเมนท์น่ะ ดีจายยย) ก็เพิ่งรู้ตัวว่ากำลังจะสายอีกแล้ว เฮ่อ แย่จังนะเรา ว่าแล้วก็รีบตาลีตาเหลือกไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดอย่างเร่งรีบให้ทันคาบต่อไป

11.16 น. โดนจีล่าด่าอีกแล้วเรื่องมาสาย เฮ่อ แย่จัง อุตส่าห์คิดว่าเราน่าจะดูดีในสายตาแกขึ้นจากรายงานพรีเซนต์เรื่อง 16 ตุลาแล้วเชียวน๊า

สรุปแล้วว่ารายงานเราต้องจับคู่กับติ๊กยอง เห็นแจนบ่นกระปอดกระแปดเหมือนกันที่ตัวเองต้องจับคู่กับพู่แทน เราก็ไม่รู้นี่นาก็นึกว่าจับกันไว้แบบนี้อยู่แล้ว เพราะติ๊กเล่นมาบอกเราให้เราคู่กับติ๊ก จะไปรู้ได้ยังไงว่าจริงๆแล้วยังไม่ได้ตกลงกัน

12.45 น. นัดจ๋าไว้ว่าจะไปทำงานพิเศษพิมพ์แบบสอบถามด้วยกัน พี่อ้อยแกแนะนำมาเมื่อวานว่ามีคนต้องการนักศึกษาไปช่วยพิมพ์หน่อย แผ่นละ 2 บาท ฟังอาจจะดูน้อยแต่ว่ามันมีถึง 20,000แผ่น สิริรวมแล้ว 4หมื่นบาทถ้วน อ๊างงงง แค่พิมพ์สักห้าร้อยใบก็ได้พันนึงแล้ว เงินดีอย่างนี้หาที่ไหนไม่ได้ง่ายๆนะเนี่ย

พอไปถึงพี่ที่ดูเรื่องนี้ยังไม่ว่างให้มาก่อนช่วง 4โมงเย็นอีกครั้ง

14.34 น. วันนี้เข้าเรียนคาบสถิติเร็วผิดปกติ ปกติมักจะเลทเกือบครึ่งชั่วโมง ไปถึงอาจารย์ปนัดดาแกกำลังเมาท์เรื่องน้องแหม่มและยาสตรีเบนโลอยู่ โอ๊ยช่างเขาเถอะน่า ไม่เห็นจะต้องไปตามจิกกัดอะไรอย่างนั้นเล๊ย

15.45 น. อานิสงค์จากการนั่งนินทาแหม่มร่วมครึ่งชั่วโมง ส่งผลให้ท้ายคาบต้องยืดยาวออกไปอีก ตายละ แล้วงานพิเศาจะคุยยังไงวะ 15นาที แต่รับปากแล้วไปก็น่าเกลียด งั้นก็รีบแวบไปเลยดีกว่า

ก่อนออกมาได้ยินเจ๊แกเหน็บเราก่อนออกมาจากห้อง เอาน่า อดทนไว้ๆ เพื่อเงินนะๆ ก็คนมันมีธุระจริงๆนี่หว่า วันนี้ก็อุตส่าห์เข้าเร็วให้แล้ว ขี้บ่นจริง

16.30 น . งานมหาหินมาก ไอ้ชุดละสองบาทเราก็นึกว่าแผ่นกระดาษเล็กๆน้อยๆ100-200แผ่น ไอ้นี่มันชุดนึงเป็นปึกใหญ่ๆ โอยย จะเป็นลม

17.00 น. แบกงานส่วนของเรา 400ชุด 800บาท(คำรวณเรียบร้อย) ไปกองไว้ที่ห้องทำงานคอมพิวเตอร์ ให้พี่อ้อยสอนเรื่อง SPSS ให้หน่อยจากนั้นก็...อู้ว ไว้ค่อยทำพรุ่งนี้ละกัน ขี้เกียจขึ้นมาชั่ววูบ

18.30 น. ในที่สุดก็เอาตอนใหม่ลงพันทิปซะที สาธุ ขอให้มันมีคนอ่านถึงสัก 20 คนหน่อยเถอะวะ วีคแรกที่เอาลงคนอ่านตั้ง 50กว่าคน พอทำไมยิ่งเอาลงมากขึ้น จำนวนคนอ่านยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ ไม่ได้ทำง่ายๆนะเฟ้ย คอมเมนท์กันหน่อยเด๊ เห็นแล้วเสียกำลังใจหมด หรือว่าเรายิ่งวาดยิ่งแย่ลงหรือไง เฮ่อ...

24.03. มาแวะดูคอมเมนท์พบว่ามีอยู่ 14 คน น้อยสุดเท่าที่เคยมีมา น่าสงสารตัวเองชอบกล จริงๆก็อาจจะดูเรื่องมากนะที่เอาลงแล้วยังต้องคอยเอาแต่ใจบอกให้คนอื่นคอมเมนท์ให้ด้วย คนอ่านอาจจะเยอะก็จริงแต่เราจะรู้ได้ไงถ้าเขาไม่ได้บอกให้เรารู้ว่าเขาอ่าน แล้วไอ้ทางเดียวที่เราจะรู้ได้มันก็มาจากคอมเมนท์ว่ามีเยอะหรือไม่เยอะ สมมุติว่ามีคนอ่าน 100 คน แต่คอมเมนท์ 14 คน เราก็ต้องคิดสิว่ามันมีคนอ่านแค่ 14 คน แล้วมันก็ท้อนะ เฮ่อ....